De eerste 30 jaar van mijn leven heb ik vooral misselijk door gebracht, zonder het zelf te weten. Het was gewoon zo de norm voor mezelf dat ik niet wist dat anders bestond. Pannenkoeken waren bakstenen die ettelijke uren op mijn maag bleven liggen. Als ik vanuit een goed voornemen voor de 3 stukken fruit per dag ging, zag ik er na enkele dagen 6 maand zwanger uit en dus lieten we dat ook maar weer varen. Als ik minder dierlijke producten begon te eten en hiervoor overstapte op kazen als broodbeleg resulteerde dit steevast in dagen met migraineaanvallen. Melk was toutcourt altijd een succesnummer. Darmen die dagen in overdrive gingen en krampen waar geen enkele medicatie tegen opgewassen was. Een mens leert weliswaar uit zijn fouten en sommige voedingsmiddelen liet ik dan ook zelf al van het menu af.
Toen onze jongste dochter, zelfs al tijdens de periode van de borstvoeding, soms hevige buikrampen kreeg toen ik aardbeien of frieten at, waren we er ons al van bewust dat er ergens een erfelijk factor meespeelde. Toen ze op 2-jarige leeftijd wekenlang buikloop had waarvoor maar geen oorzaak kon gevonden worden door de huisarts besloten we zelf om alle dierlijke melk-producten uit haar menu te schrappen en op minder dan 3 dagen waren alle klachten van de baan en was ze weer haar vrolijke zelve.
Nog enkele jaren later kwam ik dankzij een osteopaat, waarbij ik had aangeklopt omwille van aanhoudende ontstekingen in mijn gewrichten, terecht bij een orthomoleculaire arts waar de upgrade van ons leven begon. Aan de hand van een bloedonderzoek, kreeg ik een overzicht van voedingsmiddelen waarop mijn lichaam buitensporig reageerde. Toen ik deze niet langer at of dronk, leek er een mist in mijn hoofd te verdwijnen (waarvan ik niet wist dat hij er zat) en de lichamelijk ongemakken werden tot een minimum herleidt.
Beide dochters ondergingen dezelfde onderzoeken en de resultaten lagen in de lijn der verwachting. De oudste dochter die (bijna) een fysieke kopie is van de papa, heeft hier niet mee te kampen. De jongste dochter, mama-in-het-mini, kreeg ook beperkingen opgelegd en ook haar zagen we van een kleuter met onverklaarbare driftbuien evolueren naar een veel gelukkiger en rustiger kind.
Aan de hand van het bloedonderzoek, kregen we dus een overzicht van producten waarop ons lichaam zéér hevig reageerde. Op de lijst stonden ook de producten die in beperkte mate mogen verbruikt worden en de veilige producten die zonder beperkingen kunnen.
Voor de dochter en voor mezelf zijn dierlijke melken, yoghurt, eieren, noten, soja en gluten-houdende producten geschrapt van de menu. Wat betreft fruit moet dochterlief banaan en kers aan de kant laten. Ik zelf kan in beperkte mate peer, blauwe bessen, dadels en druiven eten. Andere fruitsoorten lukken voor mij niet. Wat betreft groenten laten we beiden groene bladgroenten voor wat ze zijn. Aardappelen, venkel, bonen en peulvruchten zijn voor mezelf ook een no go.
Zowel de pure versie van de bovengenoemde voedingsmiddelen als de afgeleiden en de producten waarin deze zijn verwerkt zorgen voor lichamelijke klachten.
Ondertussen zijn we wel vertrouwd met wat wel en niet kan en is het ook voldoende bekend bij familie en vrienden om al terug met een gerust gemoed het huis te kunnen verlaten. Vaak voorzien we zelf nog onze eigen schotels (deels) of koken we gewoon voor de hele familie die dan met ons mee-eten.
Alle feestdagen zijn ondertussen al meermaals voorbij gekomen dus ook voor de seizoenartikelen als paaseitjes, letterkoekjes van de Sint en de kerststronken hebben we ondertussen onze adresjes gevonden die geschikte alternatieven aanbieden.
Soms beperkt het ons wel in ons sociaal leven. Etentjes met vrienden of kennissen? Als het mensen zijn die we voldoende kennen, zijn ze er ofwel al van op de hoogte of stel ik zelf het restaurant voor. Etentjes met collega’s of feesten op externe locaties liggen soms al wat moeilijker en durf ik dan wel al eens aan mij voorbij te laten gaan. Better be safe than sorry. 😉 Mensen hebben vaak héél goede intenties, het is echter echt geen éénvoudige opgave om overal rekening mee te houden.
